In dit spektakel is alles buiten proportie: de personages zijn alcoholisten, vreetzakken en dikbuiken, zoals de Colombiaanse kunstenaar Fernando Botero zijn figuren afbeeldt. De vrouwen rennen opgewonden heen en weer en slaan volledig door in hun vergeefse pogingen de situatie te beheersen. De mannen daarentegen zijn niet vooruit te branden. Door het kleurrijke, open decor krijgt de toeschouwer de kans om ongegeneerd te gluren naar de drukdoende vrouwen en de onderuitgezakte mannen. Het is een mild, komisch gevecht tussen de seksen waarin elk gebrek wordt gecompenseerd met een vorm van overdaad.

Dit werk van Gluck is een soort musical comedy.
 Niets is serieus; het droevige lot van Colette, de verlossing van Mathurin, zelfs niet de duivel in levenden lijve! Met maffe, verrassende effecten en theatrale momenten die elkaar in duivels tempo opvolgen, staat dit stuk in de grote traditie van de middeleeuwse kluchten. Daarnaast is de opera ook modern te noemen, als voorloper van het muzikaal entertainment van nu. Door de klassieke muziek, die doet denken aan een vroege Mozart en het komische libretto ontstaat er een spannende wisselwerking.

Mathurine is boos op haar man Mathurin omdat hij hun nichtje Colette wil uithuwelijken aan zijn kroegmaat Lukas. Zij besluit Colette te redden en haar echtgenoot te straffen. De beide drinkebroers worden geblinddoekt en opgewacht door 'de duivel in eigen persoon'. Die wil ze nog één kans geven, als ze beloven hun leven te beteren.