Giuseppe Verdi
inleiding
De courtisane Violetta Valéry wordt verliefd op Alfredo Germont. Ze besluit haar zedeloze leven in het mondaine Parijs op te geven en vestigt zich met hem op het platteland.
Alfredo's vader Giorgio vraagt Violetta de scandaleuze relatie met zijn zoon te verbreken, omdat anders het aanstaande huwelijk van Alfredo's zuster in gevaar komt. Violetta, die weet dat ze aan tering lijdt, vreest dat deze scheiding haar dood zal betekenen. Toch willigt ze Giorgio's wens in en keert terug naar haar vroegere beschermer, baron Douphol.
Tijdens een feest beledigt de wanhopige Alfredo Violetta in het openbaar. De baron daagt hem uit voor een duel. Uiteindelijk licht Giorgio Germont zijn zoon in over Violetta's offer. Daarop spoedt Alfredo zich naar haar ziekbed. Vlak voordat Violetta sterft zijn de twee geliefden voor even herenigd.
cast
| première |
25 januari 1992, Stadsschouwburg Sittard |
| dirigent |
Martin André |
| regisseur |
Göran Järvefelt |
| revival regisseur |
Peter Watson |
| decor- en kostuumontwerper |
Carl Friedrich Oberle |
| lichtontwerper |
Manny Dassen |
| solisten |
Nicola Ferner-Waite, Christian Papis, John Rawnsley, Annett Andriesen, Bernadette ter Heyne, Henk Vonk, Johannes Mannov, Hans van Heiningen en Tom Haenen |
| orkest |
Limburgs Symphonie Orkest |
| koor |
Studenten Conservatorium Rijkshogeschool Maastricht |
productie van Welsh National Opera
recensies
'La Traviata lijdt aan evenwichtigheid. Extremen zijn vermeden in goed gezongen voorstelling van Opera Zuid'
(NRC Handelsblad 27.1.92)
'Te veel clichés bij Opera Zuid'
(Algemeen Dagblad 27.1.92)
'Traviata vocaal oergezond. Spanningsloze regie bij Opera Zuid gehuld in esthetische beelden'
(Trouw 27.1.92)
'Weergaloos gezongen titelrol in La Traviata'
(Dagblad De Limburger 27.1.92)
'Traviata: vooral de toneelbeelden maken indruk'
(Limburgs Dagblad 27.1.92)
|
